Bir süredir yokum buralarda. Pek içimden gelmedi bir şeyler yazmak. Kpss çalışmakla meşguldüm. 7/24 çalışmasamda son zamanlar biraz daha ağırlık vermek istedim. Beklenen an geldi ve girdim bugün sınava. Nasıl geçti? Pek emin değilim. Çünkü bana her zaman yaptığım sorular doğru gelir. O yüzden net bir şey söyleyemem. Ben yapıyorum yanlış mı olucak (!). Tabi baktım internet sorulara, yorumlara falan ama. 

Verimsiz geçen zamanlar..

Bugün benim için çok saçma geçen, gereksiz, verimsiz ve bir o kadar da sinir bozucu bir gündü. Aslında zamanımı olabildiğince verimli geçirmeye çalışıyorum. Sabahları kalmak istmeme rağmen erken kalkıyorum. Ama bir türlü verimli geçirebilmeyi beceremiyorum. Olmuyor olmuyor OL-MU-YOR. Yapmam gerekenleri yetiştiremiyorum. Bir sonraki güne sarkıyor. Bir sonraki gün, bir sonraki gün derken... Bu döngüyü kıramıyorum. Gelelim bu güne.

Hadi bakalım

Geçenlerde kahkül kestik annemle. Aman ne olucak kötü olsa da uzar diyerekten. İlk kestiğimiz de fena da olmamıştı aslında. Hatta kardeşim Zeynep Bastık'a benzedin dedi. Saçlarım tam kıvırcık değil ama fazlasıyla dalgalı. Fena olmadı dedim ama her saçımı yıkadığım da saçma bir hal alma başladı. Bir tarafı dışarı doğru, bir tarafı içe doğru kıvrılmış. Başka bir tarafı da güzel bir bukle olmuş. Anlam veremiyorum saçıma.

Normalleşirken

Bunu yazmazsam kesinlikle olmazdı. Tam 82 gündür karantinadıyım. Dışarıya adımımı atmadım. 82 koca gün. Nerdeyse 3 ay. Evet çok fazla dışarısı insanı değilim. Severim evde vakit geçirmeyi ama bu cidden çok fazla bi süre.